پشتیبانی نهالستان ۰۹۱۴۱۸۱۱۵۲۰
جهت دریافت مشاوره و یا خرید نهال ، کافیست روی یکی از راه های ارتباطی زیر کلیک نمایید.
![]()
Copyright Royalnahal © 2022
برنامه کوددهی درختان میوه در فصل بهار باید بر اساس نیاز واقعی درخت، نوع میوه، سن درخت، وضعیت خاک و مرحله رشد تنظیم شود. کوددهی درست در بهار به درخت کمک می کند رشد شاخه و برگ، گل دهی، تشکیل میوه و کیفیت محصول را بهتر مدیریت کند. در مقابل، مصرف بی برنامه کود، به خصوص کودهای نیتروژنه، باعث رشد بیش از حد شاخ وبرگ، کاهش باردهی و ضعیف شدن درخت در برابر تنش ها می شود.
اولین قدم در کوددهی اصولی، آزمایش خاک است. نتیجه آزمون خاک مشخص می کند که باغ به نیتروژن، فسفر، پتاسیم، مواد آلی یا ریزمغذی هایی مثل آهن، روی و بور نیاز دارد یا نه. در باغ های چندساله، بررسی برگ هم به تشخیص دقیق تر کمبودها کمک می کند. بنابراین نسخه واحدی برای همه درختان وجود ندارد و برنامه کوددهی باید با توجه به شرایط همان باغ نوشته شود.
زمان اصلی کوددهی بهاره درختان میوه، از اسفند تا اردیبهشت است؛ اما زمان دقیق آن به منطقه، نوع درخت و مرحله رشد بستگی دارد. در مناطق گرم تر، برنامه تغذیه زودتر و از اواخر اسفند یا ابتدای فروردین شروع می شود. در مناطق سردتر، بخش اصلی کوددهی در فروردین و اردیبهشت انجام می گیرد.
بهترین زمان برای مصرف کودهای رشد، قبل از باز شدن کامل جوانه ها یا در شروع فعالیت بهاره درخت است. در این مرحله، ریشه ها دوباره فعال می شوند و درخت برای رشد برگ، شاخه، گل و میوه به عناصر غذایی نیاز دارد. کوددهی دیرهنگام، مخصوصاً بعد از خرداد، تعادل رشد را به هم می زند و باعث تولید شاخه های نرم و حساس می شود.
آزمایش خاک پایه اصلی برنامه کوددهی درختان میوه است. بسیاری از باغداران تصور می کنند هر سال باید مقدار ثابتی کود به درخت بدهند، اما این روش دقیق نیست. خاک برخی باغ ها کمبود نیتروژن دارد، برخی دیگر دچار کمبود پتاسیم یا ریزمغذی هستند و در بعضی باغ ها، فسفر و پتاسیم در خاک تجمع پیدا کرده است.
با آزمایش خاک مشخص می شود کدام عنصر کم است و کدام عنصر نباید بیش از حد مصرف شود. این موضوع هم هزینه کوددهی را پایین می آورد و هم از آسیب به ریشه، شوری خاک و رشد نامتعادل درخت جلوگیری می کند. در باغ های آهکی ایران، توجه به pH خاک، ماده آلی و ریزمغذی ها اهمیت بیشتری دارد.
نیتروژن یکی از مهم ترین عناصر برای رشد بهاره درختان میوه است. این عنصر به رشد برگ، شاخه و قدرت عمومی درخت کمک می کند. با این حال، مصرف زیاد نیتروژن همیشه نتیجه خوبی ندارد. اگر نیتروژن بیش از نیاز درخت مصرف شود، درخت به جای تمرکز روی گل و میوه، بیشتر شاخ و برگ تولید می کند.
درختانی که رشد سال قبل آن ها ضعیف بوده، برگ های کم رنگ داشته اند یا در خاک سبک و شنی کاشته شده اند، به مدیریت دقیق تر نیتروژن نیاز دارند. از طرف دیگر، درختانی که هرس سنگین شده اند یا رشد شاخه هایشان زیاد است، باید کود نیتروژنه کمتری دریافت کنند.
درختان هسته دار مثل هلو، آلو، شلیل، زردآلو و گیلاس در شروع فصل رشد به تغذیه منظم نیاز دارند. برای این درختان، کود کامل متعادل مثل ۱۰-۱۰-۱۰ در بسیاری از برنامه های عمومی پیشنهاد می شود؛ اما مقدار نهایی باید بر اساس سن درخت، قطر تنه و نتیجه آزمایش خاک تنظیم شود.
در برنامه بهاره، بهتر است کوددهی درختان هسته دار در دو مرحله انجام شود: مرحله اول در فروردین، هم زمان با شروع رشد فعال، و مرحله دوم در اردیبهشت، بعد از تثبیت رشد اولیه و نزدیک به زمان تشکیل میوه. تقسیم کود در دو نوبت باعث جذب بهتر مواد غذایی و کاهش فشار به ریشه می شود.
درختان سیب و گلابی نسبت به کوددهی زیاد، مخصوصا نیتروژن بالا، حساس هستند. اگر نیتروژن بیش از حد مصرف شود، رشد شاخه ها زیاد می شود و کیفیت میوه یا باردهی تحت تأثیر قرار می گیرد. برای این درختان، مقدار کود باید با توجه به سن درخت، پایه درخت، میزان رشد سال قبل و شدت هرس تعیین شود.
درختان پاکوتاه و نیمه پاکوتاه معمولا به کود کمتری نیاز دارند. در درختان بالغ، کوددهی بهاره را بهتر است در دو نوبت سبک انجام داد: یک نوبت در فروردین و نوبت دوم در اردیبهشت. اگر آزمون خاک کمبود فسفر، پتاسیم یا ریزمغذی ها را نشان دهد، ترکیب کود باید بر همان اساس اصلاح شود.
درختان مرکبات مثل پرتقال، نارنگی، لیمو و گریپ فروت در مناطق گرم تر ایران، برنامه تغذیه متفاوتی دارند. این درختان به مدیریت دقیق نیتروژن، پتاسیم و ریزمغذی ها نیاز دارند و در باغ های جوان، تغذیه بهاره نقش مهمی در رشد رویشی و استقرار درخت دارد.
برای مرکبات، مصرف کود باید در چند نوبت تقسیم شود تا راندمان جذب بالا برود. در شروع بهار، تأمین نیتروژن و عناصر ریزمغذی اهمیت زیادی دارد. در ادامه فصل، پتاسیم برای کیفیت میوه، اندازه و مقاومت درخت اهمیت بیشتری پیدا می کند. در باغ های مرکبات، برنامه نهایی باید با توجه به منطقه کشت، سن درخت و نتیجه آزمون خاک و برگ تنظیم شود.
در انگور، هدف از کوددهی فقط رشد بیشتر نیست؛ تعادل بین رشد شاخه و تولید خوشه اهمیت بیشتری دارد. اگر نیتروژن زیاد مصرف شود، تاک رشد رویشی زیادی پیدا می کند، اما باردهی و کیفیت خوشه ها کاهش پیدا می کند. به همین دلیل قبل از کوددهی، باید وضعیت رشد شاخه های سال قبل بررسی شود.
کوددهی انگور بعد از شروع رشد بهاره انجام می شود. اگر رشد تاک ضعیف باشد، مصرف مقدار کنترل شده نیتروژن کمک کننده است. اگر رشد شاخه ها زیاد و پرقدرت باشد، مصرف نیتروژن باید محدود شود. در خاک هایی که کمبود پتاسیم دارند، کود پتاسیمی برای بهبود کیفیت محصول و کاهش علائم کمبود در برگ ها اهمیت دارد.
میوه های ریز مثل توت فرنگی، تمشک و شاه توت برنامه تغذیه متفاوتی نسبت به درختان میوه دارند. توت فرنگی معمولا به کوددهی اصلی در بهار نیاز ندارد، چون مصرف زیاد کود در این فصل باعث رشد بیش از حد بوته و نرم شدن میوه می شود. کوددهی اصلی توت فرنگی بهتر است بعد از برداشت انجام شود.
تمشک و شاه توت در شروع گل دهی به تغذیه نیاز دارند. در این محصولات، تقسیم کود در دو نوبت طی چند هفته نتیجه بهتری دارد. بعد از چند سال مصرف کود کامل، احتمال تجمع فسفر و پتاسیم در خاک وجود دارد؛ بنابراین آزمون خاک هر چند سال یک بار ضروری است.
محل مصرف کود به اندازه نوع کود اهمیت دارد. کود نباید درست کنار تنه ریخته شود، چون ریشه های فعال جذب کننده مواد غذایی بیشتر در محدوده سایه انداز درخت قرار دارند. بهترین محل کوددهی، خط چکه یا محدوده زیر دورترین شاخه های درخت است.
کود را باید به صورت یکنواخت در این ناحیه پخش کرد و سپس آبیاری انجام داد. اگر کود بعد از مصرف وارد خاک نشود، جذب آن کاهش پیدا می کند و بخشی از مواد غذایی هدر می رود. در روش چالکود هم کود در چاله هایی اطراف سایه انداز درخت قرار می گیرد؛ این روش برای باغ های دائمی و خاک های ضعیف کاربرد زیادی دارد.
کودهای آلی مثل کمپوست و کود دامی پوسیده برای بهبود بافت خاک، افزایش ماده آلی و تقویت فعالیت ریشه مفید هستند. با این حال، کود دامی تازه یا کودهای آلی با نیتروژن بالا نباید بدون محاسبه مصرف شوند. این نوع کودها ممکن است رشد بیش از حد ایجاد کنند یا باعث شوری و آسیب ریشه شوند.
در باغ هایی که چند سال پشت سر هم کود دامی مصرف شده، احتمال افزایش بیش از حد برخی عناصر در خاک وجود دارد. به همین دلیل، حتی در کوددهی آلی هم آزمون خاک اهمیت دارد. کود آلی بهتر است کاملاً پوسیده، سالم و به دور از تماس مستقیم با تنه درخت مصرف شود.
در ادامه کارهایی که باید در زمان کوددهی بهاره درختان میوه از آنها اجتناب کنید ذکر شده است:
• مصرف زیاد کود در ابتدای بهار: درختی که رشد طبیعی و متعادل دارد، همیشه به کود بیشتر نیاز ندارد. مصرف بی رویه نیتروژن باعث رشد شاخه های بلند، کاهش کیفیت میوه و افزایش حساسیت درخت به آفات و بیماری ها می شود.
• نادیده گرفتن تفاوت بین درختان: سیب، گلابی، هلو، مرکبات، انگور و توت فرنگی نیاز غذایی یکسانی ندارند. برنامه کوددهی باید بر اساس نوع درخت، سن، وضعیت خاک و مرحله رشد تنظیم شود.
• کوددهی دیرهنگام بعد از خرداد: کوددهی سنگین بعد از خرداد، در بسیاری از درختان باعث رشد دیررس شاخه ها می شود. این رشد تازه، درخت را برای تنش های بعدی و تغییرات دمایی آسیب پذیرتر می کند.
• کوددهی بدون آزمون خاک: اگر وضعیت خاک مشخص نباشد، احتمال مصرف بیش از حد یا کمبود برخی عناصر بالا می رود. آزمون خاک کمک می کند نوع و مقدار کود دقیق تر انتخاب شود.
برنامه کوددهی درختان میوه در فصل بهار باید با آزمون خاک شروع شود و بر اساس نوع درخت، سن، وضعیت رشد و مرحله فنولوژیک ادامه پیدا کند. در فروردین و اردیبهشت، درختان بیشترین نیاز را به تغذیه هدفمند دارند، اما مصرف زیاد کود، مخصوصا نیتروژن، نتیجه معکوس می دهد.
برای باغ های ایران، توجه به خاک های آهکی، کمبود ریزمغذی ها، شوری، نوع پایه و شرایط اقلیمی بسیار مهم است. بهترین برنامه کوددهی، برنامه ای است که نه از روی حدس، بلکه بر اساس آزمایش خاک، مشاهده رشد درخت و توصیه کارشناسی تنظیم شود.
بهترین زمان کوددهی بهاره از اسفند تا اردیبهشت است؛ زمان دقیق به نوع درخت، منطقه کشت و مرحله رشد جوانه ها بستگی دارد.
خیر، نیاز غذایی سیب، گلابی، هلو، مرکبات، انگور و توت فرنگی یکسان نیست و باید بر اساس آزمون خاک و نوع درخت برنامه ریزی شود.
مصرف زیاد کود، به ویژه نیتروژن، باعث رشد بیش از حد شاخ وبرگ، کاهش کیفیت میوه و افزایش حساسیت درخت به آفات و بیماری ها می شود.
بله، بعد از مصرف کود باید آبیاری انجام شود تا عناصر غذایی وارد خاک شوند و ریشه بتواند آن ها را بهتر جذب کند.
برنامه کوددهی درختان میوه در فصل بهار